Drewno stosowane do spalania w kominkach domowych powinno cechować się niską zawartością wilgoci, substancji smolistych oraz dużą gęstością.

Wilgotność

Mokre drewno będzie się palić, ale nie będzie dawać takiej ilości ciepła jak drewno suche, bowiem  znaczna część energii cieplnej zostanie zużyta do odparowania wilgoci zawartej w spalanych szczapach.

Drewno pochodzące ze ścinki sprzed 1-3 miesięcy definiuje się jako świeże (mokre, wilgotność powyżej 35%).
Jest ono zwykle znacznie tańsze od drewna sezonowanego (suchego, wilgotność poniżej 25%). Dlatego też najlepiej zaopatrzyć się w świeże drewno wiosną lub latem,  tak aby zdążyło dostatecznie wyschnąć do początku sezonu grzewczego, czyli do listopada.

Substancje smoliste

Każdy gatunek drzewa zawiera substancje żywiczne, które uwalniając się w procesie spalania powodują okopcenie szyby kominka, pomieszczenia w którym on się znajduje oraz stopniowe, przyspieszone zatykanie się przewodów kominowych. Szczególnie wysoką zawartość substancji smolistych posiadają gatunki iglaste, których nie zaleca się stosować jako paliwa do regularnego stosowania w kominku.

Gęstość drewna

Parametr ten jest często mylony z wartością opałową drewna. Wartość opałowa poszczególnych gatunków drewna jest zbliżona, a oznacza w uproszczeniu ile ciepła można wytworzyć ze spalenia określonej jego ilości w stanie suchym np. z 1 kg.
Wartość opałową stosuje się głównie do porównania energetyczności różnych typów paliw, np. węgla i drewna lub gazu i węgla, itp.
Natomiast gęstość drewna oznacza w praktyce szybkość jego spalania, co z kolei wprost oznacza czas spalania się szczap danego gatunku czyli częstość "dokładania do ognia". Dlatego też do opalania kominka stosuje się gatunki drewna definiowane jako 'twarde'.
Najbardziej popularne gatunki liściaste twarde to brzoza, buk, grab, dąb.